جستجوي پيشرفتهبرو جستجو
ارتباط با ماآرشيوشناسنامه صفحه اصلي
تاریخ 1391/12/07 - روزنامه سراسري صبح ايران (دوشنبه) نسخه شماره 4376

 آيا اين مواد واقعا سرطان زا هستند؟  

اسپري هاي بدن، محلول هاي شست‌وشوي دهان و داروهاي چربي سوز و ... مواردي هستند که سالهاي سال است مردم اعتقاد دارند منجر به ايجاد سرطان مي شوند. آيا اين باورها واقعيت دارند؟ آيا خطرناک بودن اين مواد ثابت شده است؟ دليل اين نوع تفکرات چيست و از کجا منشا گرفته است؟

به گزارش برترين‌ها، براي يافتن پاسخ اين سوال ها در ادامه با ما همراه باشيد.

1. شيرين کننده هاي مصنوعي

دليل: افرادي که رژيم داشتند و بسيار پيگير کالري مواد غذايي بودند از اينکه در اوايل دهه 1950 ميلادي سوداهاي رژيمي عرضه شدند، بسيار خرسند بودند. اما برخي از تحقيقات آزمايشگاهي ثابت کرد، مواد شيرين کننده موجود در اين نوشيدني ها باعث ايجاد سرطان مثانه مي شود. به همين دليل، موسسه غذايي و دارويي ايالت متحده عرضه اين نوشابه ها را ممنوع اعلام کرد.

سپس، ساکارين جايگزين شيرين کننده قبلي شد. اما خيلي زود معلوم شد اين ماده نيز باعث ايجاد تومور مي شود. اما ساکارين هرگز ممنوع نشد. فقط همه توليدکننده ها مجبور بودند روي محصولات خود ذکر کنند ساکارين موجود در آنها ممکن است باعث بروز سرطان شود.

واقعيت: بر اساس تحقيقات موسسه ملي سرطان آمريکا، هيچ مدرکي دال بر اينکه سيکلامات يا ساکارين منجر به ايجاد سرطان در بدن انسان مي‌شود، وجود ندارد. در آمريکا، همچنان استفاده از سيکلامات ممنوع است اما ساکارين در سال 2000 ميلادي از فهرست مواد سرطان زا خارج و برچسبهاي هشدار دهنده محصولات نيز برداشته شد.

در حال حاضر، شيرين کننده هاي ديگري همچون اسپارتام مورد شک قرار دارد. اما دانشمندان اعلام کرده اند که خطر سرطان در نوع بشر افزايش نيافته است. بنابراين، نمي توان به درستي گفت که آيا اين مواد سرطان زا هستند يا خير!

2. دهان‌شويه

دليل: تعداد معدودي تحقيقات از دهه 70 ميلادي ثابت کرده بودند دهان شويه ها که شامل اتانول هستند، منجر به ايجاد سرطان دهان مي شوند. محققان به طور تئوريک اعلام کردند، مواد داخل اين محلول باعث آسيب پذيري بيشتر بافت هاي دهاني و در نهايت ايجاد سرطان مي شود. درست همچون تاثير سيگار روي ريه.

واقعيت: شواهد کمي وجود دارد که نشان دهند محلول هاي شوينده دهان سرطان زا هستند.

هيچ مدرکي وجود ندارد که مثلا اگر برندي الکل بيشتري داشته باشد، احتمال سرطان زايي آن نيز بيشتر است.

اگر به طور صحيح از اين محلول ها استفاده شود، بسيار هم مفيد هستند. بهتر است افراد سيگاري که سابقه خانوادگي در سرطان دهان دارند، براي اطمينان بيشتر از محلول هاي بدون الکل استفاده کنند.

3. داروهاي چربي سوز

دليل: آيا داروهاي کاهش دهنده کلسترول در ايجاد سرطان نقش دارند؟ در تحقيقاتي در سال 2007 ميلادي اعلام شد داروهاي چربي سوز همچون استاتينز، لواستاتين، سيمواستاتين، پراواستاتين، فلوداستاتين و آتروواستاتين مي توانند منجر به ايجاد سرطان هايي همچون سينه، پروستات و روده بزرگ شوند.

واقعيت: در سال 2008 ميلادي نتيجه ابتدايي 15 آزمايش پزشکي نشان داد که استاتينز نمي تواند سرطانزا باشد: کاهش ميزان کلسترول با سرطان ارتباط داشت، آنها به شرکت کننده ها داروهاي چربي سوز دادند و اعلام کردند، ميزان کلسترول باعث سرطان است نه داروها.

اين تحقيقات به افرادي که استاتينز مصرف مي‌کنند، اين اطمينان را مي دهد که با کاهش احتمال بيماري هاي قلبي و عروقي خود، امکان ابتلا به سرطان را در خود افزايش نمي دهند.

در تحقيقات ديگري که روي 170 هزار نفر انجام شده بود نيز مشخص شد هيچ ارتباطي ميان استاتينز و سرطان وجود ندارد.

4. گوشي هاي تلفن همراه

دليل: در سال 1993 ميلادي، مردي از شرکت سازنده موبايل به دادگاه شکايت و موبايل توليدي آن شرکت را باعث ايجاد سرطان مغز همسرش اعلام کرد. اين مساله جهاني شد و موج شکايت ها و دادخواهي‌هاي بسياري در دنيا به راه افتاد. در نتيجه ميليون ها دلار پول هزينه شد تا مشخص شود آيا امواج راديويي که از موبايل ساطع مي شود، واقعا مضر هستند يا خير.

واقعيت: تحقيقات گسترده اي تا به امروز انجام شده است که بي ارتباط بودن تلفن هاي همراه با سرطان را تاييد نمي کند.

محققان بيش از 13 هزار فرد بزرگسال را در حدود يک دهه مورد آزامايش قرار داده و ثابت کرده‌اند کاربراني که به طور مدام در معرض اشعه هاي تلفن همراه قرار دارند، در خطر ابتلا به تومور يا سرطان مغزي قرار دارند.

اما تعداد سرطاني هايي که در نتيجه موبايل بيمار شده اند بسيار کمتر از آنهايي است که هرگز در معرض موبايل نبوده اند.

شرکت کننده ها به طور تقريبي زمان استفاده از موبايل خود را ذکر کرده بودند که در ناشفاف بودن نتيجه تحقيقات موثر است.

5. اسپري هاي بدن و مام هاي ضدعرق

دليل: حدود ده سال پيش ايميل هايي در دنياي وب دست به دست مي گشت و به زنان هشدار مي‌داد استفاده از مام منجر به سرطان سينه مي شود.

محققان نيز اعلام کردند از آنجا که دئودورانت ها و مام ها عنصر آلومينيومي به نام «پارابنز» دارند که نقش هورمون استروژن را ايفا مي کند و مي تواند خطر ابتلاي زنان به سرطان سينه را افزايش دهد.

واقعيت: هيچ مدرکي دال بر سرطان زا بودن دئودورانت و مام وجود ندارد. البته در سال 2004 ميلادي، نگراني هاي از اين مساله افزايش يافت زيرا دانشمندان در بافت هاي سرطاني سينه، «پارابنز» پيدا کردند و احتمال دادند شايد مواد شيميايي باعث ايجاد اين غده ها شده است.

اما اين محققان هرگز احتمال وجود «پارابنز» را در بافت هاي سالم سينه چک نکردند. شواهد نشان مي‌دهد 99 درصد از انسان ها در معرض «پارابنز» از منابع مختلف همچون مواد غذايي قرار دارند.

شواهد کوچکي نيز وجود دارند که اعلام مي کنند اين مواد خطرناک هستند. براي کشف واقعيت بايد آزمايشات و تحقيقات بيشتري انجام شود.

در سال 2002 ميلادي، تحقيقي که روي صدها زن مبتلا و غير مبتلا به سرطان سينه صورت گرفت نشان داد، دئودورانت و مام مي توانند باعث افزايش خطر ابتلابه اين بيماري باشند.

6. رنگ مو

دليل: تحقيقاتي که در سال 2008 ميلادي در مرکز بين المللي تحقيقات در مورد سرطان انجام شد، به مردم در مورد ارتباط رنگ مو و سرطان هشدار داد. آنها اعلام کردند افرادي که در آرايشگاه ها کار مي‌‌کنند و به طور مدام در معرض رنگ موها قرار دارند، احتمال ابتلا به سرطان را دارند.

واقعيت: تحقيقاتي که مرکز بين المللي تحقيقات در مورد سرطان انجام داده بود مربوط به سال ها پيش است و در آن زمان مواد شيميايي ديگري وجود داشته است که شايد منجر به سرطان مي شده است. اما معلوم نيست آيا رنگ موهايي که اين روزها توليد مي‌شوند نيز مواد شيميايي سرطان زا دارند يا خير. اما بيشتر شواهد موجود تاييد نمي کنند که رنگ مو مي‌تواند دليلي براي سرطان باشد.


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
سياسي
خبر دانشگاه
دانش و پژوهش
اقتصاد و بازار
مرز پر گهر
در قلمرو ورزش
آگهي