جستجوي پيشرفتهبرو جستجو
ارتباط با ماآرشيوشناسنامه صفحه اصلي
تاریخ 1393/04/24 - روزنامه سراسري صبح ايران(سه شنبه) نسخه شماره 4757

 سرمقاله 

 ايران ماند و آمريكا و يك مشت اختلاف

حميدرضا عسگري

20 جولاي در حالي از راه مي رسد که تنش هاي خاورميانه به اوج خود رسيده است و بحران عراق نيز روز به روز جدي تر مي شود و درگيري هاي اسرائيل و حماس نيز دوباره وارد مرحله بحراني شده است. هرچند که اين تحولات به مذاکرات هسته اي در وين ارتباطي ندارد، اما دلايلي زيادي وجود دارد که دست کم مذاکرات هسته‌اي به يکي از بحران هاي خاورميانه پايان دهد.

اگر توافق حاصل شود، به طور حتم سياست هاي منطقه اي نيز به يکباره تغيير خواهد کرد. اما همه از اين تغيير خوشحال نخواهند بود. عربستان سعودي و اغلب کشورهاي عربي حوزه خليج فارس به خصومت دوجانبه ايران و آمريکا براي آنچه که آن را گسترش اسلام شيعه مي خوانند، نياز دارند. با برقراري روابط خوب بين ايران و غرب، اعراب سني از قدرت گرفتن ايران نگران خواهند شد. اينکه ايران نقشي پررنگ و قدرتمند در منطقه داشته باشد، براي کشورهاي حاشيه خليج فارس وبرخي همسايگان خوشايند نيست. به همين دليل اکنون اغلب کشورهاي عرب منطقه به اين نتيجه رسيده اند که ديگر نمي توانند مانند گذشته روي واشينگتن حساب کنند.

اسرائيل نيز به سهم خود دغدغه هايي در مورد توافق هسته اي با ايران دارد. ضمن اينکه اين توافق مي تواند آنچه را که غرب تهديد هسته اي ايران مي خواند، کمرنگ کند، تل آويو نگران است که تعديل دشمني هاي ايران و آمريکا به افزايش فشار بر اسرائيل در موضوعاتي مانند فلسطين منجر شود. همچنين براي اسرائيل نيز افزايش نفوذ ايران در منطقه نگران کننده است.

براي آمريکا نيز موفقيت مذاکرات هسته اي با ايران زمينه را براي همکاري ها در آينده فراهم مي کند. نظير همکاري ايران و آمريکا در مورد افغانستان که پس از حملات تروريستي 11 سپتامبر اتفاق افتاد. همچنين احتمال برخي همکاري ها در عراق وجود خواهد داشت. از سوي ديگر با توافق هسته اي آمريکا قادر مي شود فاکتورهاي ساختار امنيتي دراز مدت منطقه را بازطراحي کنند. اين روندي دشوار خواهد بود که به سال ها زمان نياز دارد اما حتي آغاز اين روند نيز بدون توافق هسته اي با ايران ممکن نيست. پس جاي تعجبي نيست که بسياري از کشورها براي مانع تراشي در روند توافق هسته اي با ايران تلاش مي کنند.

اگر توافق حاصل نشود منافع بسياري ازكشورهاي منطقه وجهان به نوعي تامين مي‌شود و حاصل آن براي ايران در خوش بينانه ترين حالت افزايش مجدد تحريم‌ها و انزواي سياسي و بين المللي است. اما آنچه مايه تغيير اين شرايط خواهد شد، عزم دو مذاكره كننده اصلي يعني ايران و آمريكاست كه تعيين كننده خواهد بود. بي جهت نيست كه دراين مذاكرات تمام وزراي خارجه غربي وين را ترك كردند و جان كري براي ادامه رايزني با ايران برسر ميز مذاكره ماند. درهر دو كشور جريان‌هاي مخالف توافق هسته‌اي فشار زيادي را وارد كرده‌اند، دربعد سياست خارجي نيز بخشي از نيات مخالفان توافق ژنو را شرح داديم، اما با تمام اين تفاسير بايد به اين موضوع توجه كرد و اين سوال را پرسيد كه پس از شكست مذاكرات چه راهكاري بايد درپيش گرفته شود. اگر قرار باشد نتيجه مذاكرات به خاطر نيات و منافع مخالفان به شكست منجر شود، پس تكليف اراده و خواست ملت‌ها چه مي‌شود؟ مردم ايران از فشار تحريم‌ها و نگاه افكارعمومي جهان خسته شده‌اند و خواستار روابط عادي با جهان مي‌باشند.

اميدواريم اين اختلافات درپي رايزني هاي ديپلماتيك برطرف گردد و مردم را از اين نگراني و ابهام خارج كنيم كه اگر به توافق نرسيم چه مي‌شود؟...


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
سياسي
خبر دانشگاه
دانش و پژوهش
اقتصاد و بازار
مرز پر گهر
در قلمرو ورزش
آگهي