جستجوي پيشرفتهبرو جستجو
ارتباط با ماآرشيوشناسنامه صفحه اصلي
تاریخ 1393/08/04 - روزنامه سراسري صبح ايران(يكشنبه) نسخه شماره 4839

 نشانه‌هاي ديابت را بشناسيد
 کودک و بزرگسال در خطر ديابت 

سن ابتلا به ديابت کاهش يافته است و اين فقط مختص کشور ما نيست. به اين معني که مي‌گويند در تمام کشورهاي جهان مي‌توان شاهد چنين اتفاقي بود.دکتر اسدالله رجب نيز اين موضوع را تائيد مي‌کند و در گفت‌وگو با جام‌جم توضيح مي‌دهد: سن ابتلا به ديابت در مقايسه با گذشته کمتر شده است و اين مطلب؛ هم در مورد ديابت نوع يک ـ که بيشتر کودکان و نوجوانان و افراد کمتر از 30 سال به آن مبتلا مي‌شوند ـ صادق است و هم در مورد ديابت نوع دو.

رئيس انجمن ديابت ايران ادامه مي‌دهد: اگر سن ابتلا به ديابت در کشورهاي پيشرفته ميان 45 تا 55 سال و سنين پس از آن باشد، در کشور ما و ديگر کشورهاي در حال توسعه اين سن پايين‌تر خواهد بود و اين دو رقم دست‌کم ده سال تفاوت خواهد داشت.

از طرف ديگر، شيوع ديابت نيز در کشورهاي در حال توسعه بيشتر است. دکتر رجب با اشاره به اين موضوع يادآور مي‌شود: تعداد افراد مبتلا به ديابت در کشورهاي در حال توسعه بيشتر از تعداد ديابتي‌ها در کشورهاي پيشرفته است و با توجه به تغيير سبک زندگي در اين دوران، تعداد مبتلايان به ديابت ميان کودکان و نوجوانان نيز بيشتر از قبل مشاهده مي‌شود.

افزايش کودکان ديابتي‌

وقتي درباره ديابت صحبت مي‌شود، بيشتر به فکر افراد ميانسال و حتي سالمند هستيم و اصلا به اين فکر نمي‌کنيم که کودکان و نوجوانان هم در معرض خطر ابتلا به اين بيماري هستند. در حالي که اين روزها مي‌گويند تعداد کودکان ديابتي در حال افزايش است. بنابراين اولين سوالي که به ذهن افراد مختلف مي‌‌رسد اين است که چرا چنين اتفاقي افتاده و چه عاملي باعث افزايش آمار مبتلايان به ديابت شده است؟ دکتر رجب در اين‌باره مي‌گويد: افزايش وزن و چاقي کودکان که در اين دوره بيش از پيش به چشم مي‌خورد، يکي از مهم‌ترين عواملي است که باعث بروز ديابت در سنين کودکي مي‌شود.

وي ادامه مي‌دهد: بيش از 60 درصد جمعيت کشور ما يا اضافه وزن دارند يا چاق هستند و آن‌طور که گفته مي‌شود بيش از 22 درصد افراد هم چاقي مفرط دارند. بنابراين طبيعي است چنين وضعيتي ميان کودکان هم وجود داشته باشد و آنها را در معرض خطر ابتلا به ديابت قرار دهد.

به گفته رئيس انجمن ديابت ايران، براساس مطالعات مشخص شده است نزديک به 8 درصد دانش‌آموزان سندرم متابوليسم دارند؛ به اين معني که دچار چاقي، اضافه وزن، پرفشاري و چربي بالاي خون هستند و تست تحمل گلوکز آنها مختل است.

وي خاطرنشان مي‌کند: اين آمار و ارقام بسيار بالاست و تغذيه نامناسب و ميزان تحرک و فعاليت جسمي کم يکي از عواملي است که مي‌تواند کودکان و نوجوانان را در معرض خطر اين‌گونه مشکلات قرار دهد که البته چنين شرايطي در کلانشهرهايي مانند تهران هم بيشتر به چشم مي‌خورد.

ديابت نوع يک يا دو؟

افزايش آمار ديابت ميان کودکان همان بيشتر شدن تعداد مبتلايان به ديابت نوع دو است که به گفته رئيس انجمن ديابت ايران، تغيير در شيوه زندگي عامل مهمي در بروز اين نوع ديابت خواهد بود و بخصوص در کودکان مي‌تواند بسيار تاثيرگذار باشد. علاوه بر اين، موضوع ارث هم در بروز اين بيماري موثر است. به اين معني که اگر در خانواده، فردي مانند پدر يا مادر‌‌ به ديابت نوع دو مبتلا باشند، احتمال روبه‌رو شدن با اين بيماري در آينده براي ديگر اعضاي خانواده 30 تا 50 درصد خواهد بود.اما در ديابت نوع يک بيشتر مساله ژنتيک نقش ايفا مي‌کند.

وي يادآور مي‌شود: در مورد ديابت نوع يک، بيماري بسرعت خودش را نشان مي‌دهد و پس از گذشت چند روز يا چند هفته بيماري مشخص مي‌شود اما در ديابت نوع دو، قند خون آرام آرام بالا مي‌رود و به اين زودي نشانه‌ها خودشان را نشان نخواهد داد.

آن‌طور که دکتر رجب مي‌گويد ديابت نوع دو در کودکان بيشتر در دوران بلوغ مشاهده مي‌شود، چون در اين مدت، هم تغذيه‌شان نامناسب است و هم تغييرات هورموني باعث بروز اين مشکل خواهد شد.

نشانه‌هاي ديابت را بشناسيد

اگر به دنبال پيدا کردن نشانه‌هاي ديابت هستيد، بايد بدانيد دکتر رجب مي‌‌گويد ديابت نوع دو که در حال افزايش است، معمولا با نشانه خاصي بروز نمي‌کند.به عبارت ديگر، زماني که کودکي اضافه وزن داشته باشد، بايد به مشکل ديابت هم فکر کرد و از اين نظر او را مورد کنترل قرار داد.

اين مساله بخصوص براي کساني که در معرض خطر هستند، مانند افرادي که يکي از والدينشان به ديابت مبتلاست اهميت بيشتري پيدا مي‌کند، اما نبايد فراموش کنيم در چنين شرايطي معمولا ديابت نشانه خاصي ندارد و بسياري از اين بيماران تنها به علت چاقي به پزشک مراجعه مي‌کنند که پس از بررسي‌ها و آزمايش‌هاي لازم، وجود اين بيماري هم مشخص مي‌شود.

وي ادامه مي‌دهد: اگر فردي در چهارده پانزده سالگي با علائم ديابت مانند پر نوشي و پر ادراري به پزشک مراجعه کند، به احتمال زياد دچار ديابت نوع يک است. در غير اين صورت بايد سني از او گذشته باشد تا قند خونش بشدت بالا برود و دچار علائم اوليه ديابت شود يا اين‌که به دنبال بيماري‌هاي خاصي ديابت خودش را نشان دهد. برهمين اساس، رئيس انجمن ديابت به پدر و مادرهايي که فرزندان‌شان اضافه وزن دارند يا چاق هستند يا کساني که کودکان‌شان ورزش نمي‌کنند و تحرکي ندارند، توصيه مي‌کند با مراجعه به پزشک از نظر ابتلا به ديابت نيز کودک را کنترل کنند.

دارو درماني در کودکان ممنوع!

معمولا وقتي صحبت از ديابت نوع دو مي‌شود، براي درمان همه به فکر داروهاي خوراکي و قرص‌‌هايي مي‌افتند که گفته مي‌شود مي‌تواند در درمان ديابت موثر باشد، اما آن‌طور که رئيس انجمن ديابت ايران مي‌گويد درمان ديابت نوع دو در کودکان با بزرگسالان متفاوت خواهد بود.

دکتر رجب درباره روش‌هاي درمان ديابت در سنين کودکي توضيح مي‌دهد: اگر کودکي دچار ديابت نوع دو شده باشد، تغذيه صحيح، پيروي از رژيم غذايي مناسب و افزودن فعاليت جسمي به برنامه روزمره او بهترين روش درماني خواهد بود.وي با تاکيد بر اين نکته که استفاده از داروهاي پايين‌ آورنده قند خون براي بچه‌ها تقريبا ممنوع است، يادآور مي‌شود: مصرف چنين داروهاي خوراکي و قرص‌هايي براي کودکان توصيه نمي‌شود و بهتر است با استفاده از ورزش و تغذيه صحيح اين مشکل را برطرف کنند.


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
سياسي
خبر دانشگاه
دانش و پژوهش
اقتصاد و بازار
مرز پر گهر
در قلمرو ورزش
آگهي