جستجوي پيشرفتهبرو جستجو
ارتباط با ماآرشيوشناسنامه صفحه اصلي
تاریخ 1395/11/09 - روزنامه سراسري صبح ايران (شنبه) نسخه شماره 5478

 يادداشت 

 پايان حوادث رانندگي و بهينه سازي حداکثري مصرف سوخت

قسمت اول

ما انسان‌ها امروز به اندازه‌اي در اکثر زمينه‌هاي علمي پيشرفت کرده ايم که براي دست يافتن به روياهاي خود کافيست تنها از تحقق دو امر اطمينان حاصل کنيم: بخواهيم و منابع مالي را تأمين کنيم. البته مورد دوم هم وابسته به اولي خواهد بود.

کاهش و بهينه سازي مصرف سوخت، جلوگيري از بروز حوادث رانندگي و از بين رفتن ترافيک سه آرزويي هستند که اين روزها براي بخش حمل و نقل متصور است. اين سه آرزو به حدي عميق و چند وجهي هستند که شايد حتي اگر براي غول چراغ جادو هم مطرح کنيم جا بزند!

تنها در سال 2010 يک ميليون و 250 هزار نفر در حوادث رانندگي در جهان جان خود را از دست دادند و ايران هم به عنوان يک کشور در حال توسعه جايگاه چشمگيري از نظر ايمني جاده و آمار تصادفات جاده‌اي در جهان ندارد. اين کشور به ازاي هر 100 هزار نفر راننده، 92,7 قرباني حوادث رانندگي در سال 2013 داده است. شايد ايجاد جاده‌هاي هوشمند راهي باشد که بتوان اين تعداد را به شدت کاهش داد يا حتي با صفر رساند و در عين حال مصرف سوخت خودروها را بهتر مديريت کرد و فکري به حال ترافيک شهرهاي بزرگ از جمله تهران کرد.

در سال 2013، کشور ما با ثبت آمار 92,7 قرباني از هر 100 هزار راننده بسيار بهتر از کشورهايي مانند گينه با 9462 کشته در هر 100 هزار راننده وسايل نقليه در همان سال عمل کرده است. با اين حال نمي‌توان عملکرد آن را با کشورهايي مانند سوييس، فنلاند اسپانيا و بريتانيا مقايسه کرد که تنها 4 يا 5 نفر کشته از هر 100 هزار راننده در سال 2013 را تجربه کردند.

اين يعني هنوز جاي کار بسيار زياد است. هنوز بايد به فکر راه‌هاي مختلف براي کنترل هر چه بهتر و بهينه تر عبور و مرور در جاده هايمان باشيم. البته يکي از کارهايي هم که مي‌تواند در اين زمينه انجام داد اين است که ببينيم کشورهاي موفق در اين زمينه چه مي‌کنند: بله درست است، آنها فکر مي‌کنند؛ يا اجازه مي‌دهند جاده هايشان فکر کنند.

نقل قولي معروف از مدير شرکت مايکروسافت، بيل گيتس، در مورد صنعت خودروسازي وجود دارد: اگر شرکت جنرال موتورز به اندازه صنعت رايانه پيشرفت کرده بود الان ما بايد خودروهايي مي‌رانديم که با قيمت تنها 25 دلار مي‌توانستند بيش از هزار مايل با هر گالن بنزين حرکت کنند. اين گفته خود نشان از شکاف بسيار زياد ميان رشد صنايع مختلف مانند رايانه و الکترونيک و حمل و نقل در جهان است.

اگر بخواهيم پيشرفت علوم رايانه و الکترونيک را با توسعه جاده سازي در جهان و در مرحله بعد با کشور خودمان مقايسه کنيم، به نظر مي‌رسد شرايط بسيار وخيم تر خواهد بود. براي ما ايرانيان جاده در بهترين حالت سطحي صاف از زمين است که خودرو‌ها مي‌توانند روي آن حرکت کنند، مجهز به دوربين‌هاي مدار بسته باشد تا رانندگان متخلف را شناسايي کند و در برخي جاده‌ها دکل‌هاي بلند نورافکن دارد که در شب به رانندگان کمک مي‌کند بهتر مسير خود را مشخص کنند. ولي شايد بتوان از جاده توقع بيشتري داشت.

اين تصوير در جهان، يا حداقل کشورهاي پيشرفته، در حال تغيير است. جاده‌ها در حال پيشرفته تر شدن هستند. آنها دارند هوشمند مي‌شوند. مصرف انرژي در آنها در حال بهينه تر شدن است و حتي در کشورهايي اقدام‌هايي براي ايجاد جاده‌هايي صورت گرفته که مي‌توانند انرژي مورد نياز خود را توسط مکانيزم‌هايي تأمين کنند و يا حتي به ساختمان‌هاي اطراف هم انرژي رساني کنند.

البته اين طرح‌ها با وجود اين که بسيار اميدوار کننده به نظر مي‌رسند هنوز راه زيادي تا عملياتي شدن و گستردگي در پيش دارند. مشکل اينجاست که هزينه ساخت اين نوع جاده‌ها واقعا سرسام آور است و هر دولت و کشوري توان مالي لازم و درک کافي براي احداث آن‌ها را ندارد.

اما بايد پذيرفت که پيشرفت تکنولوژي با وجود گسترش اينترنت و شبکه‌هاي هوش مصنوعي غير قابل اجتناب است و مي‌توان گفت کار به جايي رسيده که کشورهاي صاحب چنين فناوري‌هايي براي آسايش و راحتي خود هم که شده در صددند تا اين فناوري‌ها را در تمام جهان گسترش دهند.

شانا

ادامه دارد..


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
سياسي
خبر دانشگاه
پزشكي
استانها
انرژي
اقتصادي
اجتماعي
هنري
ورزشي
آگهي