جستجوي پيشرفتهبرو جستجو
ارتباط با ماآرشيوشناسنامه صفحه اصلي
تاریخ 1387/06/30 - روزنامه مستقل سراسري صبح ايران(شنبه) نسخه شماره 3141

 گل گشت 

اصفهان
تاريخچه اصفهان  
اصفهان در ميان شهرهاي ايران گوهري يگانه است که در پي فراز و فرودهاي تاريخي و از پس غبار قرون و اعصار همچنان درخششي ناب و سحرانگيز دارد. چنان تازه و پرطراوت است که گوئي هم امروز پا به عرصه هستي نهاده و چنان اصيل و ريشه دار که گوئي همواره بوده. فرهنگ غني و طبيعت زيباي اصفهان هماهنگي شگفتي دارند چنانکه گوئي بازتاب يکديگرند.گنبدهاي فيروزه اي ، آسمان آبي را طنين تکرار بخشيده ، گلدسته هاي بلند ، نداي خاموش چنارهاي کهنسال را که آيه هاي خاکي خداوندند به بانگي رسا نغمه توحيد سرداده و نقش و نگار گل و بوته ها و اسليمي ها ، باغهاي خرم و شاخه هاي پرشکوه را بي خزان و جاودان کرده و جلوه هاي رنگ و نور در کاشي ها ، آفتاب درخشان اصفهان را معناي تازه اي بخشيده است.اصفهان از ديرباز بخاطر وجود پربرکت زاينده رود ، اين سرچشمه حيات ، از کانونهاي مهم زندگي در اين سرزمين بوده است ، چنانچه در تمامي ادوار تاريخي شناخته شده از شهرهاي مهم ايران به شمار ميرفته است.در دوره هخامنشي آن را گابا يا گي مي ناميده اند که بعدا به جي تبديل شده و از اقامتگاههاي ويژه پادشاهان و از استانهاي مهم ايران بوده است. در دوره اشکاني نيز اصفهان يکي از چهار ايالت پهله قديم و از مراکز مهم حکومت اشکاني بوده  است . قلعه سارويه و گنجينه بزرگ کتاب آن مربوط به همين دوره است. در دوره ساساني اصفهان مرکز تجمع سپاهيان و پادگان مرکزي ايران بوده است و از همين رو آن را اسپاهان يا سپاهان ناميده اند. اصفهان در سال 21 هجري به تصرف سپاهيان اسلام در آمد و در سده هاي چهارم و پنجم هجري در دوره حکومت ديلميان اصفهان پيشرفت و عمران بسياري يافت ، کتابخانه بزرگي داشت و مهمترين مرکز علوم ديني ، ادبي و فلسفي در ايران بود. در همين دوره است که ابن سينا دانشمند و فيلسوف بزرگ ايران به تدريس مي پردازد و چندي نيز وزارت مي يابد.اصفهان در دوره سلجوقي و صفوي که بعنوان پايتخت برگزيده شده به اوج شکوه و عظمت خود دست يافت و يکي از بزرگترين و آبادترين شهرهاي جهان بود. در فاصله ميان دوره سلجوقي و عصر صفوي يعني در دوره اوج و شکوفائي دو مصيبت بزرگ نيز بر اصفهان وارد آمد. يکي حمله مغول در قرن هفتم و ديگري قتل عام تيمور در اواخر قرن هشتم . اما اصفهان آنچنان که در طول تاريخ پرفراز و نشيبش نشان داده بار ديگر از ميان آتش و خاکستر سربرآورد شکوه گذشته را باز يافت .اکنون اصفهان بعنوان يکي از زيباترين شهرهاي جهان با پشتوانه عظيم فرهنگي ، هنري ، صنعتي و اقتصادي خود مورد توجه جهانگردان و ايرانگردان داخلي و خارجي قرارگرفته است.

پل ها
پل جوني
پل جوئي پلي با عرض کم وطول 47متر در شهر اصفهان ميان دو پل اللهوردي خان و پل خواجو قرار دارد.اين پل به دستور شاه عباس اول در سال 1 065قمري به منظور ارتباط باغهاي سلطنتي در ساحل شمالي و جنوبي رودخانه2 زاينده رود بنا گرديد
اين پل که با پهنا کم و درازاي نزديک 147 متر بر بستر زاينده رود، ميان دو پل الله وردي خان و پل خواجو ساخته شدهاست از سازه هاس دوره شاه عباس دوم در سال 1060هجري است .
برج شش گوشه وسط پل با چشمه هاي آب جاري فرح بخش حال اميران، اشراف، مهمانان و سفيراني بود که به حضور شاه شرفياب ميشدند.
در قسمت غربي اين پل آب رودخانه به صورت درياچهاي در ميآمد به همين لحاظ به آن «پل درياچه» نيز ميگفتند. نام ديگر آن پل سعادتآباد است. اين پل هماکنون در خيابان کمال اسماعيل قرار دارداين براي آمدوشد عامه» مردم نبودهاست بلکه تنها وسيله» ارتباط باغهاي سلطنتي دو کناره شمالي و جنوبي رودخانه يعني باغ معروف به «باغ درياچه» با باغهاي گسترده» سعادت آباد ميان پل اللهوردي خان و پل خواجو و بناهاي با شکوه هفت دست و آيينهخانه و کشکول و نمکدان بودهاست و در اصل محل عبور خانواده شاه صفوي و امرا و بزرگان و مهمانها و سفرايي بودهاست که اجازه ديدار با شاه عباس دوم را داشتهاند.
اين پل را پل شاهي و بابا رکن الدين و شيراز و حسن آباد هم ناميدهاند از بناهاي شاه عباس دوم صفوي است که در سال 1060 هجري بنا شدهاست. طول پل 133 متر و عرض آن 12 متر است همان طور که گفته شد اين پل را به اسامي ديگري نيز ناميدهاند. اين پل به اين سبب به پل خواجو نامبردار است که در گذشته در محله خواجو قرار داشتهاست
پل خواجو به دليل معماري و تزئينات کاشيکاري بر ساير پلهاي زاينده رود برتري دارد. پل خواجو که در عصر صفويه يکي از زيباترين پلهاي جهان به شمار ميرفت در اصل به منزله سد و بند بود. در ميان هريک از دو ضلع شرقي و غربي پل ساختماني بنا شده که شامل چند اتاق مزين به نقاشي است. اين ساختمان که (بيگلربيگي) ناميده ميشود در آن عصر اختصاص به بزرگان و امرائي داشت که به هنگام ايجاد درياچه مصنوعي مسابقات شنا و قايقراني را تماشا ميکردهاند.
شعراي اصفهان درباره پل خواجو اشعار زيبايي سروده و در طي اين سرودهها زيبائيهاي آن را توصيف کردهاند. از جمله اين شعرا صائت تبريزي است که با قصيدهاي بلند بالا يکي از روزهاي جشن و چراغاني را ذکر ميکند که در کنار پل خواجو برگزار شدهاست. به نوشته محققين و مورخين که درباره سلسله صفويه بررسي کردهاند: هدف شاه عباس دوم از احداث پل خواجو ارتباط دو قسمت محله خواجو و دروازه حسن آباد با تخت فولاد و راه شيراز بود. سياحان و جهانگرداني که در دورههاي گوناگون به اصفهان آمدهاند زيبائيهاي پل خواجو را وصف کرده و آن را در زمره شاهکارهاي مسلم معماري ايراني، اسلامي به شمار آورد ه اند.


نسخه چاپي ارسال به دوستان
 
ورزشي و در قلمرو ورزش
سياسي
مرز پرگهر
دانش و پژوهش
دريچه هنر
اقتصاد و بازار
خبر و دانشگاه
آزمون و سجش
آگهي هاي روزنامه آفرينش