نسخه شماره 36 - 1385/04/01 -  simple Search

 چند توصيه براي کنار آمدن خانوادگي بافوتبال  
نويسنده : مريم آزموده فر

بيخود مي گفتن حرف حساب جواب نداره! اصلش اينه که حرف زور حساب نداره، بعدش هم حرف بي حساب جواب نداره! بعد بعدش هم ملت حرف مفت زياد مي زنن،  ولي مفتي حرف نمي زنن! واقعا اين حرف ها چه ربطي به هم دارن خودم هم نمي دونم، فقط مي دونم رئيس محترم زور کرده خيلي دخترونه رو در مورد دختر و فوتبال و جام جهاني بنويسم! ولي واقعا اينا چه ربطي به هم دارن، نمي دونم!
در اين صفحه به دوستاني که احيانا براي ديدن فوتبال مشکل خانوادگي دارند، چند روش دور زدن پيشنهاد مي شود، اميد است راهگشا و کارآمد باشد!
1- خودتان را به آن راه بزنيد. (همان راه دست چپي! سه تا کوچه پايين تر از اکبر ماست بند اينها!)
مثلا بگوييد:
 "آخه دخترها مگه فوتبال مي بينن؟ من نمي دونم کدوم شير پاک خورده اي اومده شايعه درست کرده که دخترها اهل فوتبال ديدن و جام جهاني اند؟ فوتبال همونيه که زمينش گرده و آقاهاش لباس هاي ماهواره اي مي پوشن؟ يا اين که اونيه که بازيکن هاش انگار خسته از سرکار برگشتن خونه و لباس هاشون رو کندن و زيرپيرهني- شلوارک مي پوشن! اصلا جام جهاني يعني چي؟ يه جور ظرفه؟ يا نوع گلدونه؟ در گذشته يه مطلبي در مورد جام جهان نما شنيده بودم، حالا نمي دونم اين جامي که مي گن همونه يا نه! ببين اگه اين جام جهان نما مثل آينه جادويي و مي گه که کي تو اين دنيا از همه خوشگل تره و اصلا عيب و نقص نداره، بيني اش هم خيلي قلميه! تکه! ماهه! گله! ستاره آسمونه! پري روي زمينه! من هم حاضرم يه دونه داشته باشما!"
اينها حرف هايي است که قبل از شروع يک بازي فوتبال (مخصوصا در حد تيم ملي) بايد به امثال مامان جان و باباجان و مامان بزرگ جان گفت که کاملا مجاب بشوند فوتبال ديدن شما صرفا جنبه علمي دارد و فقط شما مي خواهيد براي افزايش معلوماتتان فوتبال ببينيد! البته امکانش هست به خاطر اين خالي بندي عظيم شما به شدت نياز به جراحي پوست پيدا کنيد يا منتظر بنشينيد تا دارکوب قصه پينوکيو از سفرش برگردد!
2- خودتان را به اين راه بزنيد و از حس وطن پرستي و ميهن دوستي بشريت سو» استفاده کنيد. براي اين روش بهتر است ابتدا از مادر بزرگ محترمه شروع کنيد. به طور اتفاقي دقيقا روبه روي تلويزيون يک تشکچه پهن کرده و يک ناز بالشت روي آن گذاشته و مادربزرگ را به ياد قديم ها روي آن بنشانيد و برايش از گذشته هاي دور اين مرز و بوم و اين که "به پاس هر وجب خاکي از آن ملک - چه بسيار است سرها که رفته - ز مستي بر سر هر قطعه زين خاک - خدا داند چه افسرها که رفته" بگوييد و بعد در مرحله بعد به مقايسه جام جهاني و جنگ هاي بين المللي بپردازيد و يک جورايي به مادربزرگ عزيز بقبولانيد که اين مسابقات مثل مبارزه بين دو ملت است و پاي غيرت و فرهنگ ملي و اينجور حرف ها در ميان است! و در انتها به مادربزرگ تسبيحي بدهيد و از او بخواهيد از صميم قلب براي شيرمردان عرصه ورزش دعا کند و بدانيد با اين حرکت به طور ناخودآگاه غيرت مادر گرامي هم قلقلک داده مي شود و همه، شما را به خاطر اين عرق ملي داشتنتان تحسين مي کنند و مي توانيد با خيال آسوده مسابقات را تماشا کنيد.
نکته: به دوستاني که مايل به مشاهده مسابقات ديگر کشورها هستند نيز توصيه مي شود از حس بشردوستي استفاده کنند، مثلا سر بازي غنا - آمريکا مي توانيد اظهار کنيد از آنجا که غنا يک کشور آفريقايي مظلوم است و آمريکا هم (که مرگ بر او باد) جزو تروريست هاست و ما را از حق مسلممان که انرژي هسته اي است محروم کرده، لذا باز هم يک جور حس انسان دوستانه و ملي داريد و براي دعا جهت پيروزي غنا مجبوريد که بازي را ببينيد و در لحظات حساس از خدا بخواهيد به تيم مظلوم کمک کند! و شک نکنيد همه چيز هم به دعاي شما بستگي دارد. در ضمن توجه کنيد که انگليس هم پير استکبار جهاني است و آلمان ها هم نژادپرستند و با توجه به اين دشمن تراشي ها شما مي توانيد به راحتي بازي هاي چهار گروه را ببينيد، براي گروه هاي ديگر هم خودتان يک بهانه اي بتراشيد. با توجه به اين که در هر گروهي يک تيم آفريقايي وجود دارد، مي توانيد از اين فرصت استفاده کنيد.
3- براي نشان دادن مراتب علاقه تان به پدر يا برادر گرامي موقع پخش مسابقات برايشان يک بشقاب تخمه بياوريد و به بهانه تخمه شکستن کنار آنها نشسته و از تماشاي بازي ها مستفيض شويد.
4- براي اين موارد خودتان از قوه ابتکارتان استفاده کنيد، نمي شود همه را من بگويم که!
5- در انتها به دوستاني که موفق به تماشاي مسابقات نشده اند توصيه اکيد مي شود براي اين که جلوي ملت ضايع نشوند از جملات زير استفاده کنند:
"والله من اصلا خودم دوست ندارم فوتبال ببينم، فوتبال چيه؟ جز وقت تلف کردن! يه توپ فسقلي 20-22 آدم گنده رو دنبال خودش اين طرف، اون طرف مي کشونه و چند ميليارد آدم بيکار رو سرکار مي ذاره. حالا بمونه که اين وسط چقدر پول خرج و انرژي تلف مي شه که اگه اين همه پول برگزاري مسابقات و حفظ امنيت ،خرج ،خورد و خوراک ملت علاف اعم از تيم ها و تماشاچي ها رو صرف کشورهاي بدبخت مي کردن ديگه اين همه آدم  بدبخت بيچاره اسکلت نما وجود نداشت! آدم هايي که تخت خوابشون خاکه و رواندازشون آسمون و غذاشون ته مونده آشغال هاي ثروتمندهاست! آدم هايي که مجبورن تو معدن ها کار کنن تا سنگ هاي گرونقيمتي که از سينه خاک مي کشن بيرون بره تو کلکسيون يه پولدار بي درد جهان اولي که باهاش فخر بفروشه به آدم هاي ندار و فقير و برتريش رو اثبات کنه!"
و اگر کسي هم غيرت ملي را برايتان يادآور شد، مي توانيد جملات زير را به کار بگيريد:
"که چي دو ساعت وقتم رو بذارم که بازي تيم ملي کشورم رو ببينم؟ دو ساعت رو با استرس بگذرونم و بشينم خداخدا کنم که آقايون يه گل بزنن که بينيشون سربالاتر بشه که دولت به خاطر بردشون که از دعاهاي مردم بدبخت بيچاره کوره دهات هاي کوير و پشت کوه و لب مرز بوده جايزهn  ميليون تومني بهشون بده! خيلي مسخره است که آدم به خاطر انجام وظيفه اش جايزه بگيره! بعد بعضي از همين آقايون برن فلان جاها وcb ها و عکس هاشون باعث خجالت بشريت بشه! اگه تيم ملي کشورمون تو يه عرصه جهاني شرکت مي کنه و بناست که خوشحال بشيم و غيرت ملي مون تحريک بشه، براي اينه که انتظار داريم اون تيم جداي از بازي هاش، نماينده هويت، فرهنگ، تمدن، اخلاق و شرف ملتمون باشه نه اين که ظاهر بازيکنمون کپ زده يک فرهنگ ضعيف غربي باشه و اخلاقش يادآور ..... و اين وسط يه سري از ما دخترهاي جوگير عاشق شهرت و محبوبيتشون بشيم که جناب ها فکر کنن از عرش اعلا سقوط کردن پايين و کلي خاطرخواه دارن و به خود ما فخر بفروشن. حالا خودت بگو فوتبال نگاه کنم که چي؟"


نسخه چاپي ارسال به دوستان
در این شماره